Wit in de schilderkunst is paradigmatisch voor dit veld van mogelijkheden. Van winterlandschappen tot nevelige luchten, van opengevouwen tafelkleden tot weerspiegelingen van glas, van de parelmoerglans van een parel tot de oplichtende ogen van een mysticus, wit is een kleur die, zonder er echt een te zijn, nuanceert (1), verzacht, versluiert, bedekt, onthult en andere dingen zichtbaar maakt (2).
Laten we, nu het jaar ten einde loopt en we bij het begin komen (3), in de wervelwind van lichtjes en kleurrijke versieringen, denken aan de openhartigheid van de dampen (4), wit, zodat het in deze dagen weerklinkt als een stilte, een niets vóór elk begin (5).
Clara Pagnussatt (1) Vassily Kandinsky, Du spirituel dans l'Art et dans la peinture en particulier, 1912 (2) Robert Ryman, fragment uit een interview uit 1986 geciteerd in de catalogus Collection art contemporain - La collection du Centre Pompidou, 2007 (3) Gaston Miron, L'Homme rapaillé, 1970 (4) Arthur Rimbaud, Voyelles, 1871 (5) Vassily Kandinsky, op. cit.
cit Fotocredits: Philippe de Champaigne © C. Pagnussatt - Claude Monet © Musée d'Orsay - Robert Ryman © The Rose Collection
